Restjesverwerking en peuterpubers

De naaimachine is hier een hele tijd amper uit de kast gekomen. En als ik er dan toch eens iets mee deed, dan waren het voornamelijk herstellingen. Want als groene meid gooi ik kapotte kleren uiteraard niet zomaar weg. Ik probeer ze altijd eerst te maken. 

Maar goed, gisteren begon het ineens te kriebelen om nog eens iets vanaf nul te beginnen. En de gelukkige was snel duidelijk. De laatste tijd laait de peuterpuberteit behoorlijk hevig op bij Amélie, waardoor we iets minder aandacht hebben voor Lucas. En dat is natuurlijk jammer, want die lieve jongen (die binnenkort al 6 wordt, time flies!) verdient zeker een extraatje. 



Toen ik een jaar geleden een Zircon-trui maakte voor mezelf, bleef er zoals vaak een grote lap over. Ik merk dat mijn stoffenkast bijna volledig bestaat uit restjes van eerdere projecten. Dus ik heb besloten om niks nieuws meer bij te kopen tot een groot deel daarvan verwerkt is. Ik vrees dat ik daarmee nog een tijdje zoet zal zijn. Al ligt dat misschien ook wel aan mijn tempo. :-) 

De rode stof met vlechtmotief was niet groot genoeg voor een volledige sweater in maat 128, dus colorblocking dan maar. Ik pakte mijn favoriete naaiboek erbij (Stof voor Durf het Zelvers 1, gewéldig boek vind ik) en koos uiteindelijk voor de "trui met knopen". Maar dan wel zonder knopen, aangezien mijn naaimachine geen knoopsgaten kan maken. De halsafwerking verving ik door een jongensachtigere afwerking met boordstof. 

De blauwe stof en de boordstof zijn trouwens ook restjes. De blauwe stof komt van de trui die ik voor Daan maakte en de boorstof is een stuk van een buikband die ik van een zwangerschapsjeans haalde om na mijn zwangerschap door te dragen. Dus kostprijs: nul euro. Altijd fijn.



Toen Lucas na school thuiskwam en zijn nieuwe trui zag, viel zijn mond letterlijk open. Hij was helemaal in de wolken met zijn trui en wou ze dan ook meteen aandoen en aan zijn vriendjes laten zien. Bovendien past hij met z'n trui ook bij die van mij én die van zijn papa. Dat wordt "trinnen" of "twinnen" dit weekend!

Stap voor stap naar zero waste


Het is hier een tijdje stil geweest. Niet dat ik al die tijd met mijn duimen heb zitten draaien. Ik heb een grondige grote schoonmaak gedaan, veel genaaid (waarover later meer), Maan & Mini afgesloten (zie hier) en een beetje gesukkeld met mijn gezondheid. Niks om je ongerust te maken, voornamelijk kleine kwaaltjes.

Een zero waste-cadeau voor mijn moeder: wasbare wattenschijfjes

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek Zero Waste Home van Béa Johnson. Ik was me al een tijdje aan het verdiepen in afvalvrij leven, maar dankzij dit boek zijn m'n ogen nog meer opengegaan! Wat mij vooral zo aantrekt in haar werkwijze, is dat Johnson groen probeert te leven zonder in te boeten aan stijl. Die twee dingen kunnen volgens mij perfect samengaan en zullen ook meer mensen stimuleren om hun groenste beentje voor te zetten.

Kraantjeswater van de tap

Johnson houdt het graag zo eenvoudig mogelijk en dat klonk mij als muziek in de oren. Het kwam dan ook heel goed uit dat ik tijdens mijn grote schoonmaak een boel spullen had weggedaan en mijn huis beter had georganiseerd. Een aantal dingen doe ik trouwens al langer: kraantjeswater drinken, wasbare luiers gebruiken en groenten en fruit kopen met mijn eigen zakjes.

Een afvalvrije buit bij de bakker

Dankzij dit boek ben ik nog een stap verder gegaan en probeer ik nu zo veel mogelijk voeding in bulk te kopen (op de markt of in een verpakkingsvrije winkel), heb ik mijn eigen broodzakken genaaid en komaf gemaakt met keukenrol, papieren servetten en overbodige verpakkingen. Ik heb nu ook altijd een opvouwbare koffiebeker (zie foto bovenaan rechts) en een stoffen servet in mijn handtas en heb meestal een flesje met kraantjeswater bij me.

DIY zakdoeken van restjes uit mijn stoffenkast

Meer inspiratie vond ik trouwens in de bibliotheek. Daar zag ik het boek Leven Zonder Afval van de Nederlandse Emily-Jane Lowe en Groeten uit Transitië. Lowe heeft zelf ook Zero Waste Home gelezen en geeft in haar boek massa's eenvoudige tips en recepten. Zo ontdekte ik dat je je gezicht kunt wassen met olijfolie (klinkt vreemd en plakkerig, maar het werkt geweldig) en heb ik de tortilla's uit Zero Waste Home gebakken. Dat was een verdeeld succes: ze waren heerlijk, maar ik ben geen kei in deeg kneden en uitrollen (met een ontplofte keuken als gevolg).

Zelf sinaasappelsap maken en tortilla's bakken

In de maand mei deden meer mensen hun best om afval te vermijden. Dankzij Mei Plasticvrij kreeg het onderwerp veel aandacht in de pers. En dat is uiteraard goed nieuws! Nu mei voorbij is, moeten we ons best blijven doen. Voor mij voelt het alleszins heel goed om inkopen te doen zonder afval en om te kiezen voor kwaliteit.

Ook zin gekregen om mee te doen?
Op de volgende sites vind je veel inspiratie en tips
en ik heb een speciaal Pinterest-bord over het onderwerp:

www.zerowastehome.com
www.goingzerowaste.com
www.meiplasticvrij.be
www.pinterest.com/maanenmini/groener-leven

Een verjaardagsjurk voor Amélie

Een slordige twee jaar geleden vroeg ik na de bevalling voorzichtig aan Daan: Is het echt een meisje? Yessss! Na jarenlang prachtige jurkjes te zien passeren op naaiblogs had ik eindelijk ook zelf een dochter om jurkjes en rokjes voor te maken. Versta me niet verkeerd, ik naai ook heel graag voor Lucas, maar ik ben altijd al een echt jurkenmeisje geweest.


Vlak voor Amélie haar geboorte (terwijl ik ongeduldig zat te wachten) heb ik een Grace-jurkje van Emma & Mona gemaakt, maar let's face it, baby's en jurkjes gaan niet goed samen. Niet zo handig en jurkjes vallen ook gewoon niet mooi bij een liggende baby. Dus toen Amélie vorig jaar richting maatje 92 begon te gaan, kon ik eindelijk Stof-voor-Durf-het-Zelvers 2 (het jurkenboek bij uitstek) kopen en me verheugen op kleerkasten vol schattigheid.

Uiteindelijk heeft het tot 2018 geduurd voor ik tijd had. Amélie haar tweede verjaardag leek me de ideale gelegenheid. Ik had al een tijdje een leuk stofje van Cotton + Steel klaarliggen dat ik op 2nd Hand (Made) gevonden had. De stof is oudroze met een soort zilveren regen. Zo mooi!

De twee jarigen. <3

SVDHZ2 werkt volgens een à la carte-principe. Ik koos voor een combinatie van Marie, Lotte en Louise met kapmouwen in maat 98 (wel serieus ingekort). Met andere woorden: een jurkje met contrasterende schouderinzetten, achteraan een blinde rits, kapmouwtjes en een gerende rok met rimpels. Het oudroze stofje kon wel wat pit gebruiken, dus ik vond in mijn voorraad een stukje grijze stof dat er mooi bij paste. De voering is trouwens een stuk oud gordijn. :-)

Linkerpop in Liv-rokje van Sofilantjes (zie hier), rechterpop met nieuwe jurk.
Het poppenbedje was vroeger van mij en heeft mijn vader opnieuw geverfd voor Amélie.

Omdat Amélie zo dol is op haar pop, heb ik met het overschot van de stof een poppenjurkje gemaakt. Zonder twijfel het kleinste kledingstuk dat ooit vanonder mijn naaimachine rolde! Ik vond niet meteen een geschikt patroontje en heb dan maar het kruippakje dat de pop aanhad op de stof overgenomen en er een rimpelrokje aan vastgemaakt. Het poppenjurkje sluit achteraan met drukknopen. Een blinde rits vond ik erover voor een pop.

Foto door mijn schoonmoeder.

Wat vinden jullie ervan? Amélie was dolgelukkig toen ze het jurkje voor het eerst zag. "Moooooi", zei ze zelfs. En Amélie blij, mama ook blij. Dat haar pop dezelfde jurk heeft, vindt ze maar raar. Ach ja, de pop ziet er een stuk stijlvoller uit dan daarvoor en dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Er zullen hier zeker nog jurkjes volgen, voor Amélie en wie weet ook nog voor de pop.

Zircon Sweater

In oktober 2016 (meer dan een jaar geleden dus!) wou ik graag een nieuwe sweater maken voor mezelf. Ik neusde wat rond op internet en werd helemaal verliefd op de Zircon Sweater/Dress van Paprika Patterns, een prachtig model met geometrische colorblocking. De juiste stof vond ik ook al snel, een baksteenrode gevlochten sweaterstof en als contrast karamelkleurig nepleer. Tot daar liep alles van een leien dakje.



Het patroon werd geknipt, de stofjes ook. Ik begon aan stap één: de geometrische lijnen. Een paar frustrerende pogingen en veel gevloek later verdween het project vanonder in mijn naaizak en hield ik het voor bekeken. Ik stak mijn kop in het zand en liet me verleiden door makkelijkere projecten.

Het jaar vloog voorbij en nog altijd geen trui. Tot mijn goede voornemens van begin dit jaar me weer moed gaven. Ik bedacht dat een imperfecte maar draagbare sweater altijd beter is dan géén sweater. Dus ik vloog er weer in! En wat bleek? Na die eerste moeilijke stap zat de sweater heel snel in elkaar. Dus nu kan ik eindelijk dit project afvinken. Pfieuw!


Nepleer pakt niet goed op foto. In het echt blinkt het minder.

De afwerking aan de geometrische lijnen is allesbehalve perfect, maar goed genoeg om te dragen. En dat ga ik zeker doen! Deze sweater is ideaal voor mijn momiform: een skinny jeans met een leuke trui. Praktisch en toch stijlvol. Ik wou eigenlijk ook graag de jurkversie maken, maar dat zie ik voorlopig nog niet zitten.

Hebben jullie nog veel onafgewerkte projecten liggen?

Grafische vliegtuigtrui


Om mijn goede voornemens (zie vorige blogpost) kracht bij te zetten, begon ik vorige week maar meteen aan een project dat al een tijdje in mijn hoofd zat: de trui met grafische lijnen uit Stof voor Durf het Zelvers 3. Ik had op de boeklancering een leuke biotricot gekocht bij Madeline de Stoffenmadam en wou daarmee eens iets anders maken dan een simpele raglantrui (zoals de pandatrui).



SVDHZ3 staat vol met snelle projectjes voor mensen met weinig tijd. Een snel resultaat dus, ideaal met mijn naaidipje. En Griet en Annick hadden absoluut gelijk. De trui stak op nog geen twee uur in elkaar, inclusief wat gesukkel van mijnentwege. ;-)


Dit is dus wat ik krijg als ik foto's wil maken...

Het patroon ziet er op het eerste zicht wat raar uit, maar het zit heel goed in elkaar. De half verborgen zakjes zijn een leuk detail en vielen enorm in de smaak bij Lucas. De hele trui was een schot in de roos! Hij wou hem meteen aandoen en aan z'n vriendjes laten zien. Hij vroeg ook ineens om nog meer zelfgenaaide kleren. Dus ik weet weer wat doen.

Zijn jullie er al in gevlogen dit jaar?
Je kunt mijn blog ook volgen op Follow

Goede voornemens en Driekoningen

Eerst en vooral voor iedereen een gelukkig nieuwjaar!
Ik hoop dat jullie fijne feestdagen achter de rug hebben. Wij alvast wel! En nu het nieuwe jaar volop bezig is, wordt het tijd om eens op een rijtje te zetten wat ik in 2018 allemaal wil bereiken.




Een halftijdse job vinden
Zoals ik in mijn jaaroverzicht ook al zei, is thuis werken een beetje te eenzaam voor mij. Daarom wil ik dit jaar een leuke halftijdse job in de buurt vinden. Dan kan ik daarnaast ook nog verder doen met Maan & Mini. Dus als je ergens een leuke job voor mij weet...

Daarnaast wil ik mij ook inzetten als vrijwilliger en eens iets terugdoen voor andere mensen.

7,5 kilometer en misschien zelfs 10 kilometer lopen
Op de laatste dag van 2017 heb ik het trainingsprogramma tot 5 kilometer afgerond en deze week ben ik begonnen met het programma tot 7,5 kilometer. Ik ben eigenlijk helemaal niet sportief (in tegenstelling tot mijn marathonlopende broer), maar stap voor stap kom ik er wel.

Mijn best blijven doen om gezond te eten
Dit voornemen heb ik eigenlijk elk jaar. Wij koken meestal vers en eten weinig vlees (ik zelfs geen vlees, zie ook hier), maar ik moet toch altijd flink mijn best doen om aan de aanbevolen porties fruit per dag te raken. Daarom heb ik een app geïnstalleerd op mijn smartphone om mezelf een extra duwtje in de rug te geven op vlak van fruit eten, op tijd gaan slapen en minder tv-kijken.
Ik zou dit jaar ook graag wat meer groenten en fruit bij lokale boeren kopen. In onze buurt kan dat op de plaatselijke Buurderij van Boeren en Buren. Dus dat gaan we eens uittesten!

Uit de luiers raken
Bij voorkeur tegen 1 september, want dan mag Amélie naar school. Tegen dan gebruiken we trouwens al meer dan vijf jaar wasbare luiers. Ik heb er hier al eens over geschreven. En hoewel we geen seconde spijt gehad hebben van onze keuze, zullen we blij zijn als Amélie zindelijk is.

Over mijn naaidipje heen raken
In december is er hier maar weinig genaaid. Het was een kwestie van trop is te veel, denk ik. Ik merk wel dat de rust me deugd gedaan heeft. Ik voel het stilletjes aan weer kriebelen om nieuwe dingen te maken. Ik heb in 2018 zelfs al een eerste naaiproject achter de rug, maar daarover volgende week meer.



Deze week wil ik wel graag een naaisel van een paar weken geleden laten zien. Lucas gaat elk jaar met zijn volksdansgroep Driekoningen zingen. En daar heb je natuurlijk een geschikte outfit voor nodig. Ik had op Pinterest een gele koningskroon gezien en ik had nog een restje gele fleece en een stuk gouden elastiek liggen. Dus kroon? Check!

Vervolgens kwam ik op het idee om een oude sjaal van mij doormidden te knippen en met een halsopening weer aan elkaar te naaien. Heel eenvoudig eigenlijk, maar een riem en z'n kroon erbij en hij ziet eruit als een echte driekoningenzanger! Eenvoudige projectjes blijven toch mijn favoriet.

Wat voor voornemens hebben jullie?
Gaan jullie kindjes ook zingen met Driekoningen?

Het is trouwens ook solden bij Maan & Mini. Dus als je nog twijfelde, het is het moment! ;-)




Jaaroverzicht 2017


2017 loopt ten einde, dus tijd om eens terug te blikken! Het was een beetje een raar jaar, vooral op werkvlak. Begin 2017 zag ons leven er nog behoorlijk anders uit: Amélie was nog echt een baby die borstvoeding kreeg en nog niet kon lopen. Ik werkte nog 4/5de als ondertitelaar en Lucas had nog geen bril.

Het jaar begon helaas niet zo goed. Op 30 december 2016 kreeg ik buikgriep en bracht ik dus ook oudjaar in bed door. Hetzelfde herhaalde zich ook op de avond voor mijn verjaardag (in april), waardoor ik zowel Nieuwjaar als mijn verjaardag niet heel bewust gevierd heb. Slechte timing dus, maar gelukkig waren er ook veel leuke momenten in 2017!

Werk


Zoals ik al zei, is dit hetgene wat 2017 zo anders maakt dan de vorige jaren. Ik heb jarenlang in vaste dienst gewerkt als ondertitelaar en vertaler, maar door besparingen bij zenders verloor ik mijn werk. Ik heb lang nagedacht over wat ik wou doen en kwam uiteindelijk op een dubbel antwoord. Enerzijds zou ik mijn creativiteit en ecologische overwegingen combineren in Maan & Mini en anderzijds zou ik als freelancer vertaalwerk doen.

Dat klonk heel goed in theorie, want als freelancer heb je je werk-privébalans zelf in de hand. En hoewel ik nog steeds 200% achter het concept van Maan & Mini sta en graag meer mensen wil overtuigen om groenere keuzes te maken, merk ik dat het commerciële aspect mij niet zo ligt. Ik heb al heel snel het gevoel dat ik mij opdring, terwijl je nu eenmaal reclame moet maken om iets verkocht te krijgen. Bovendien is een hele werkweek alleen thuis zitten toch wat te eenzaam voor mij.

Naaien en creativiteit


In 2017 is er heel wat genaaid. Ondanks mijn naaidipje (zie vorige post), blijf ik het heel fijn vinden om unieke kleren te hebben die je niet zomaar in de winkel vindt. Daarom zal ik niet snel iets klakkeloos namaken of met megapopulaire stofjes werken. Ik heb er niks op tegen als andere mensen dat doen, maar ik vind unieke dingen maken net een deel van de charme van naaien. Een klein overzichtje:
-       Een wolkenslinger
-       Een Bettine-jurk
-       Een short met sterren
-       De pandatrui
-       Een Lena-jurk
-       Een Chess-sweater
-       Wanten en cirkelsjaal
-       Een kerstkrans van eucalyptus (niet geblogd)

En dan was er natuurlijk nog Maan & Mini! Daar heb ik uiteindelijk het meeste voor genaaid. Ik heb in totaal 21 T-shirts, 16 jurkjes en 16 strikjes gemaakt. Er zijn er nog, dus ga zeker eens kijken op www.maanenmini.be!

Persoonlijk


Op persoonlijk vlak is er dit jaar weinig veranderd. We zijn nog altijd gelukkig getrouwd en hebben nog evenveel kinderen als een jaar geleden. :-)

2017 had wel een paar mijlpalen voor ons in petto:
-       De eerste verjaardag van Amélie
-       Haar eerste pasjes en woordjes
-       Het einde van de borstvoeding (na 18 maanden)
-       Lucas z’n vierde verjaardag én z’n eerste kinderfeestje
-       Lucas kreeg een bril
-       De geboorte van ons neefje (tevens mijn eerste metekindje)

We zijn ook op weekend geweest met ons viertjes, met mijn familie, met ons tweetjes, met Daan z’n familie, deden een staycation en we zijn twee weken naar Spanje geweest in de zomer. Daarnaast hebben we nog een hoop leuke uitstapjes gedaan naar allerlei dierentuinen, gingen we tulpen plukken en paaseieren rapen, picknicken, naar het Nijntje Museum, op date, naar Hello! Schoten, naar 2ndHand(Made) en de boeklancering van SVDHZ3, de Sint-stoet en dan vergeet ik ongetwijfeld nog een paar dingen. Dus veel leuke herinneringen gemaakt dit jaar!

Sportief


Dit is zo’n beetje een nieuwe categorie, want hoewel ik altijd wel probeerde genoeg te bewegen, was dat meestal maar matige beweging. Ik deed de laatste jaren veel te voet en met de fiets en dat wil ik ook zeker blijven doen. Maar in juni besloot ik om te beginnen joggen. Ik heb de app van Start 2 Run geïnstalleerd en het programma van 0 tot 5 kilometer gekocht.

Het voordeel van lopen is dat ik een betere conditie opbouw terwijl ik ook meer buitenkom. Als huismusje is dat mooi meegenomen. Ik ben er twee keer een paar weken mee gestopt. De eerste keer vanwege een blessure en de tweede keer door onze vakantie naar Spanje en gebrek aan motivatie. Maar uiteindelijk heb ik toch doorgezet en kan ik nu met trots zeggen dat ik het trainingsschema helemaal afgewerkt heb.

Sinds deze week kan ik een halfuur aan een stuk lopen zonder grote problemen. Een grote stap voor mij en ineens ook een mooie basis om mijn conditie nog verder op te bouwen. Maar daarover volgende week meer in een blogpost over mijn goede voornemens.


Nu rest mij alleen nog jullie een fijn oudjaar te wensen
en een goeie gezondheid en veel geluk voor 2018!

Over verfborstels en een naaidipje

Het is hier de laatste weken een beetje stil. Enerzijds door een klein naaidipje, anderzijds door een heel ander soort upcycling dan jullie van mij gewend zijn. Maar daarover zo meteen meer.


In mijn eetstoel op mijn derde verjaardag.

Dat naaidipje dus. Van augustus tot midden november heb ik véél genaaid: onder andere een jas voor Amélie, een cadeau voor mijn pasgeboren neefje, een trui voor Daan, een Lena-jurk, de pandatrui, mijn sew challenge én de nieuwe collectie van Maan & Mini. Voor Maan & Mini heb ik maar liefst 16 jurkjes gemaakt. Ga zeker eens kijken als je dat nog niet gedaan hebt. Ik heb er met hart en ziel aan gewerkt.

Maar het gevolg is dus dat ik het even beu ben. Ik vind het nog steeds magisch om een lap stof om te toveren in een kledingstuk, maar ik voel dat ik het beter even wat rustiger aan doe.

Op mijn to-dolijstje stond al heel lang een ander project waar ik door al die naaiprojecten geen tijd voor had: een paar stoelen en een poppenbuggy uit mijn eigen kindertijd opfrissen voor mijn kinderen. Dus op naar de verfwinkel!

Het eerste deel was een set van twee kleine spijlenstoeltjes. Er hoort ook nog een tafeltje bij, maar daar hebben we geen plaats voor. Toevallig hebben wij aan onze eettafel ook grote spijlenstoelen staan. Dus ik heb een verfkleur gezocht die daar mooi bij past, een ingetogen blauw. Na twee lagen verf en een laagje vernis waren we weer een week verder, maar de stoeltjes zien er een stuk beter uit!



Het tweede item is een houten eetstoel die nog van mij of mijn broer is geweest (we hadden er twee, dus geen idee welke dit is). Lucas zit er al een tijdje op, maar de stoel kon ook wel een opfrisbeurt gebruiken. Hij wou zelf graag blauw, dus ik heb gewoon verder gedaan met dezelfde verf. Handig! Het rieten deel bleef tot teleurstelling van onze kritische kleuter ongeverfd.

En als derde heb ik ook mijn oude poppenbuggy onder handen genomen. Dat ding was roze (een kleur die ik binnen de perken probeer te houden), versleten en had een lelijke, oude hoes. Na een likje verf heb ik er een nieuwe hoes bij gemaakt met een stevig stofje van Ikea. Het biaislint erop naaien liep niet van een leien dakje. Dat is nooit mijn favoriete klus geweest, maar door mijn naaidip verliep het nog lastiger dan anders.



Amélie krijgt de poppenbuggy voor Kerstmis. Ik vermoed dat ze er veel mee zal spelen. Nu loopt ze ook al veel met haar poppen rond.

Na twee weken schilderen kan ik even geen verfborstel meer zien en voel ik de naaikriebels alweer een beetje terugkomen, dus hopelijk rolt er binnenkort weer iets leuks vanonder mijn naaimachine!

In de wolken met mijn neefje!

Groot nieuws! Ik ben tante geworden. En meter.
Oké, dat is geen wereldnieuws, maar ik ben er wel heel blij mee! Op 20 november werden mijn broer en schoonzus de trotse ouders van Hannes. Een zelfgemaakt cadeau mocht natuurlijk niet ontbreken!


Toen ik een maand geleden naar de boeklancering van Stof voor Durf Het Zelvers 3 ging, raadde Griet mij het patroon voor de babytrui met knopen aan. Diezelfde dag had ik toevallig op 2nd Hand (Made) een schattige tricot met wolken op de kop getikt. Dus de conclusie was snel getrokken! Een wolkentruitje voor een wolk van een baby. Want wij zijn helemaal in de wolken met ons neefje. Haha, sorry, beroepsmisvorming. Vertalers houden van woordspelingen, hè.



Het truitje kreeg een turquoise voering  van een T-shirt dat ik niet meer draag. Beide stofjes zijn superzacht, ideaal voor zo'n "verse" baby. Ik maakte maat 62-68 en die is piepklein! Ik had nochtans een jaar geleden zelf nog een baby die in die maat paste. Het in elkaar zetten ging vlotjes, op één detail na. Als je het truitje omkeerbaar wilt maken, moet je de patroondelen in spiegelbeeld knippen. En dat ben ik dus in mijn enthousiasme vergeten. Maar ik vind het wolkenstofje toch leuker als buitenkant.



Na dat kleine truitje was er nog een groot stuk wolkenstof over. Mijn schoonzus had al gesuggereerd dat ze nog geen dekentje hadden om de baby in te wikkelen. Dus ik besloot een dekentje à la Cozette te maken. In mijn stoffenkast lag nog een grote lap groene fleece, dus babylief krijgt een heerlijk warm dekentje om op te spelen of in weg te dromen.



Verder hebben we ook nog een uiltjesmobiel van de geboortelijst gekocht. Toen ik alles wou inpakken, kwam ik op het idee om het dekentje als inpakpapier te gebruiken. Ik heb de mobiel en de trui op het dekentje gelegd, het dekentje dichtgevouwen en de knoop nog vastgemaakt met een grote gouden strik. Feestelijk en geen afval! Lieve Hannes, welkom op de wereld!


Wat vinden jullie ervan?
Je kunt Maankindjes ook volgen op Follow

Uit de oude doos - "Bouter Tutas"

Tijd voor een nieuwe terugblik op mijn preblog-naaiverleden. De vorige edities kun je trouwens hier, hier en hier lezen. Deze maand laat ik jullie één van mijn schattigste maaksels zien uit de tijd dat Lucas zichzelf nog Tutas noemde.

In het voorjaar van 2015 vierde Lucas voor het eerst carnaval. Alle kindjes in de crèche kwamen verkleed, dus wij konden niet onderdoen. Maar omdat ik niet van Bumba-pakjes hou en mijn kind liever in iets origineler zie, besloot ik zelf dan maar iets in elkaar te steken. (zie ook hier)



Via Pinterest werd ik helemaal verliefd op de schattige kabouterpakjes op deze Amerikaanse blog. Bovendien zijn ze ook niet zo moeilijk na te maken. Als basis gebruikte ik de Klim- en Klauterbroek van Kiind. Ik had nog restjes paddenstoelenstof en bolletjesstof liggen die samen een grappig geheel vormden. 

Voor de accessoires nam ik een rood fleecedekentje dat we niet meer gebruikten. Daarvan maakte ik bretellen, een kaboutermuts en elfenslofjes. Voor de muts gebruikte ik een soortgelijke tutorial als deze en werkte ik af met een leuk lintje met vosjes. Het patroon voor de elfenslofjes vond ik hier.



Het pakje werd aangevuld met een T-shirt uit Lucas z'n kast (dat hij daarna nog kon doordragen), een zwarte kousenbroek (die later voor Amélie is) en een beetje rode schmink op zijn wangetjes. Schattig!!!

Lucas heeft zijn pakje twee jaar gedragen: één keer in de crèche (tweede foto) en één keer op school (eerste foto). De muts heb ik daarna ook nog eens gebruikt om Amélie als Roodkapje te verkleden. Ik ben van plan om Amélie misschien ook nog kabouter te laten spelen, met een jurkje dan. Dus wie weet zien jullie dat hier over een paar maanden passeren. Het wordt dat of Roodkapje met een nieuw jurkje. To be continued dus.


Kaboutermuts + duiveltjescape = Roodkapje

Maken jullie ook zelf verkleedkleren voor carnaval of Halloween?
Je kunt mij ook volgen op 
Follow

Wantenweer (+ kortingsactie)

Sinds vorige week is het weer een pak kouder, dus tijd om wanten, sjaals en mutsen uit de kast te halen! Eigenlijk best gezellig om in zachte en warme sjaals weg te kruipen of 's avonds onder een dekentje in de zetel te zitten. Al zou die periode van mij gerust wel wat korter mogen duren.


Lucas z'n wanten waren te klein geworden, dus die zijn nu voor Amélie (voor bij haar jas). Bovendien vroeg hij al een hele tijd om een sjaal die hij gewoon over zijn hoofd kan trekken. Dat knopen en omwikkelen vindt hij maar vervelend. Gewoon aandoen en klaar! Ideaal voor kleuters.

En Lucas vraagt, mama maakt. Meestal toch. :-)
Toen ik voor de wintercollectie van Maan & Mini jurkjes begon te maken van mannentruien, bleef er af en toe een mooi stuk stof over. Perfect materiaal voor winterse accessoires. Net groot genoeg ook. Restjesverwerking dus!


De sjaal is het simpelste van het simpelste. Gewoon twee rechthoeken aan elkaar stikken en afwerken. Alles met de overlock, want gebreide truistof rafelt heel snel uit. Tien minuten werk. Meer niet. Maar Lucas is content!

De wantjes waren iets meer werk, maar het blijft een snel projectje. Ik heb geen patroon gebruikt, maar gewoon mijn eigen hand op de stof gelegd en iets kleiner geknipt. Ik had niet meer genoeg streepjesstof om alles daaruit te maken, dus koos ik Lucas z'n lievelingskleur, paars, en werkte ik af met een klein stukje streepjes. Zo passen sjaal en wanten toch bij elkaar.


Ik naaide ook een touwtje in de wanten. Zo kon ik ze aan zijn jas vastnaaien. Dat leek mij handiger dan één lang touw dat door beide mouwen gaat. Het nadeel is wel dat hij nog een paar wanten nodig heeft voor zijn winterjas. Maar dat zien we dan wel weer over een paar weken.


Over anderhalve week wordt de wintercollectie van Maan & Mini gelanceerd. Dus tijd om plaats te maken! Als je nog twijfelde om een T-shirt of strikje te kopen, het is het moment! Nog tot zondagavond 19 november krijg je 5 euro korting en kost een handgemaakt en uniek T-shirt nog maar 29,90 euro. Dus ik zou zeggen, haast je, want op is op!!!
Snel naar www.maanenmini.be/webshop

Hebben jullie ook al sjaals en wanten genaaid?

Let's Sti(c)k Together - Stik Belgique

Een dikke maand geleden zag ik dat Marjolein van Flaflinko voor haar vijfde naaiverjaardag allerlei leuke acties organiseerde. Eén daarvan is een blogtour die helemaal in het teken van Stik Belgique staat. Met andere woorden: naaien met een Belgisch patroon. 

Ik wou al heel lang een jas voor Amélie maken, maar zag altijd op tegen het werk. Een jas is natuurlijk geen klein projectje dat na een paar uurtjes naaien in elkaar zit. Daarom leek deze blogtour mij de ideale 'schop onder mijn kont' om de jas af te krijgen tegen 30 oktober. Goeie timing voor een winterjas! En ook fijn om eens mijn grenzen te verleggen.



In het boek Stof voor Durf het Zelvers 2 staat een heel hoofdstuk over jassen. Griet hanteerde bij boek 2 een à la carte-principe waarmee je zelf je jas kunt samenstellen. In mijn geval werd het een combinatie van de vier basis-'recepten': een langere jas (tot op de knie) in maat 98 met plooi op de rug, een kap, paspelzakken en mouwen met boordstof. Ik voegde er zelf nog lusjes voor wanten aan toe.


De kap geeft blijkbaar licht in de zon. :-)

Met dat ontwerp in mijn hoofd trok ik naar de stoffenwinkel en koos ik een petroleumblauwe gekookte wol voor de buitenkant. Die kleur paste perfect bij de donkerblauwe tricot met sterretjes van Lillestoff die ik ooit bij Pieke Wieke kocht. Ik voerde de stof met vlieseline H630 voor een lekker warme winterjas.

En toen kon het echte werk beginnen! Patroondelen knippen uit wol, tricot én vlieseline kostte me een hele avond. Vervolgens heb ik alles ook nog eens ge-overlockt, zodat de jas zeker niet uitrafelt.



Het naaiwerk heb ik stap voor stap aangepakt. Bij een ingewikkelder project kijk ik liefst niet te ver vooruit. Dat is alleen verwarrend. Bij een boek als SVDHZ2 moet je trouwens goed je hoofd erbij houden, omdat je soms moet schakelen tussen de verschillende 'recepten'.

Ik heb uiteindelijk twee kappen gemaakt. De eerste, in maat 98, was veel te klein voor Amélie. Gelukkig had ik nog genoeg stof om er een tweede bij te maken in maat 116. Die past iets beter, maar is eigenlijk nog altijd aan de kleine kant. Misschien ligt het aan de dikke teddyfleece aan de binnenkant? Ach ja, Amélie zet toch niet graag een kap op, dus die is vooral voor de sier.



De knopen waren de finishing touch. Mijn naaimachine is oerdegelijk, maar kan helaas geen knoopsgaten maken, dus ik heb een beetje moeten foefelen. De turquoise knopen zijn dus louter decoratief. Aan de binnenkant van de jas zitten drukknopen om de jas echt dicht te doen. Drie sierknopen en vier drukknopen aannaaien, dat was me het werkje wel.


De instructies van SVDHZ2 zitten echt goed in elkaar. Op wat gevloek bij de paspelzakken na (te dikke lagen stof voor mijn naaimachine) verliep het naaien eigenlijk best vlot. Er kroop wel flink wat tijd in, maar nu heeft Amélie een heerlijk warme en mooie winterjas waar ik elke dag van kan genieten! Maat 98 is nog ruim, dus hopelijk heeft Amélie er twee winters plezier van. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!





Je kunt mijn blog volgen op Follow